Waar denk jij aan bij een 'reisbroek'? Denk je aan je joggingbroek, legging of aan die luchtige, dunne broek met kraanvogels die je tijdens een vorige reis in Azië op een markt hebt gescoord? Of is het de old school afritsbroek die in je gedachten oppopt? Niet echt sexy. Goed nieuws: daar komt verandering in! Onder het merk Relephance ga ik het avontuur aan om de ultieme reisbroek op de markt brengen. Dé broek waarin jij minstens een dag/ nacht comfortabel in het vliegtuig kunt zitten. In diezelfde broek hike jij de volgende ochtend dwars door de natuur naar die perfecte spot om de zon op te zien komen. De echte waaghals ziplined in deze broek van platform naar platform. Wat je ook doet: avontuur begint bij het aantrekken van deze broek! Lees met me mee en GET IN THE PANTS!
And so the journey begins…
And so the journey begins…

And so the journey begins…

Ik doekte Cityzen op, nog voor te zijn begonnen en vervolgde mijn weg onder de naam Relephance. Inmiddels had ik bedacht dat ik van elke verkoop 1 USD zou doneren aan goede doelen die zich inzetten voor het verbeteren van leefomstandigheden van olifanten in toeristische gebieden. Met deze mega boost voor de drive die er al was om aan de slag te gaan knipte ik in november 2019 een virtueel lintje door en mijn eigen Bol winkel was een feit! Ik had een heuse (digitale) eigen winkel, hoe tof! Deze heuse eigen winkel had op dat moment alleen één groot manco: hij was hartstikke leeg. Die 9,5 miljoen klanten die volgens Bol bij mij zouden kúnnen kopen hadden nog niet eens een etalage om in te snuffelen.

Van een rugzak voor je dwerkees tot wasbaar maandverband
Let the hunt (for stuff) begin! Zo klinkt het best spannend, maar ik doe echt liever een paar BTW aangiftes dan het jagen op artikelen. Uren, avonden, weekenden heb ik achter een enorm digitaal en vooral heel Chinees warenhuis (aka horror doolhof) gezeten met een té trage laptop en probeerde ik me met Google translate een weg te banen door het eindeloze aanbod.
Ik overdrijf niet als ik zeg dat je er ALLES kunt vinden, you name it. Van een rugzak voor je dwergkees tot en met wasbaar maandverband. Ik heb getwijfeld over de inkoop van dat laatste. Ik vond het wel iets vernieuwends, super maatschappelijk verantwoord en misschien wel een uitkomst voor reizende vrouwen. Tot mijn gedachten uitkwamen bij het wasproces van zo’n gebruikte lap. Dat je na een hike ergens bij je boomhut met beperkt water je doordrenkte maandverbandje staat uit te wringen. Ik besloot er niet op in te zetten.

Van basic wasbaar maandverbandje
Tot kekke printjes om er helemaal een feestje van te maken

Wat dan wel? Ik heb me suf gescrolld door het Chinese paradijs (geen Aliexpress of Alibaba btw, maar een platform waar je alleen kunt kopen via een Chinese tussenpersoon) op zoek naar pareltjes voor het reizende publiek. Ik liet me inspireren door reisblogs (waar altijd artikelen over reisgadgets te vinden zijn of voorbeelden van inpaklijsten), ik dook in alle hoeken van Bol om te zien wat daar zoal aangeboden werd (en waar nog beperkte aanbieders acteerden), ik keek op Amazon en vroeg aan mensen om me heen wat zij zoal meenemen op reis en/of online kopen. En ja, heel eerlijk, op zo’n eerste bestellijst komen ook items te staan waarvan je denkt of voelt: ‘dit willen mensen’, terwijl later heel duidelijk wordt dat niemand anders dan jijzelf lyrisch is over het item waar je vervolgens 30 van hebt voor eigen gebruik.
Uiteindelijk bestond de eerste bestellijst o.a. uit toilettassen, koffersloten, nekkussens, fietslampen, bulldog speakers, koffiebekers en teddy gezichtsmaskers (die ik had bedacht voor de wintersport, maar die in maart 2020 bizar genoeg ineens massaal besteld werden als gevolg van één of andere pandemie).

De Bol’er koppelde mij aan zijn tussenpersoon waar ik via Wechat een eerste connectie mee maakte en waar ik eind november de eerste bestelling plaatste. Om de spullen z.s.m. te ontvangen, zodat ik nog wat kon verkopen in de populaire en drukke decembermaand boekte ik ook meteen de 673 USD over via een bankoverschrijving. Op hoop van zegen dacht ik (niet geheel onterecht).
In afwachting van de eerste levering moesten er nog allerlei randzaken geregeld worden voordat ik de spullen te koop kon aanbieden. Ik moest artikelcodes kopen, een logo fixen, product advertenties schrijven voor Bol, mijn merk laten registreren, verpakkingsmateriaal regelen, een printer en allerlei soorten etiketten (om de artikelen uiteindelijk te kunnen labelen en verzenden) en ik startte een cursus op Boloo om nog meer te leren over het verkopen via Bol. Ondertussen bleek dat Kees het er nog niet bij had laten zitten. Hij probeerde zich weer flink te laten gelden met zijn pessimistische kijk op de zaak. ‘Wat een werk joh, dat is toch niet te doen naast je baan’? Kees had wel een punt, maarja ik had die afspraak met Rikus en het jaar was nog niet voorbij.

JAWEL KEES, DIT KAN IK WÉL.
In deze blog wil ik natuurlijk uiteindelijk toe naar ‘de broek’, dus ik ga een beetje fast forwarden nu. Altijd leuk (vooral achteraf) om nog wél even te delen wat er zoal misging voor de eerste verkoop een feit was:
– het geld kwam niet aan in China, totdat op 9 januari 2020 bleek dat meneer de tussenpersoon niet goed had gekeken, het geld al die tijd al in bezit had en mijn bestelling inmiddels een maand vertraging had opgelopen (verkopen met de kerstdagen zat er niet meer in)
– na het verzamelen van de spullen konden bepaalde items (de duurste uiteraard) niet verstuurd worden (zoals die ontzettend toffe bamboe powerbanks die resultaat waren van urenlange surfsessies)
– de levering kwam 2 maanden na het bestellen binnen (waar dit ongeveer twee weken had moeten zijn), weliswaar incompleet
– tot overmaat van ramp maakte ik op mijn ‘reguliere’ werk in februari ‘per ongeluk’ promotie naar een managementfunctie terwijl ik mijn webshop mijn core business wilde gaan maken en mijn baan ‘erbij’ wilde doen. ‘Ok, ik kan dit’, zei ik tegen mezelf om Relephance nog niet op te doeken voordat ik écht was begonnen. JAWEL KEES, DIT KAN IK WÉL.

De Bol’er had me gewaarschuwd
Alles was al geheel voorbereid dus mijn artikelen gingen op de dag van ontvangst gelijk de verkoop in. Ik zou de verzending naar de klant eerst zelf vanuit huis gaan verzorgen, omdat ik op een wachtlijst stond voor ‘logistiek via Bol’ (wat betekent dat Bol de logistiek naar de klant verzorgt en jij zelf alleen nog de voorraad in het Bol magazijn hoeft aan te vullen). Voordeel was wel dat zodra ik mijn artikelen online zette, ze direct gekocht konden worden! And now we wait.
Waar de Bol’er me al voor had gewaarschuwd ontwikkelde ik in die eerste week een nieuwe verslaving of noem het een tik. Een oncontroleerbare behoefte om continu met mijn vinger over het scherm van mijn telefoon te wrijven om de verkooppagina van mijn Bolwinkel te verversen en te zien of ik nog iets verkocht had in de laatste 5 minuten waarin ik niet had ververst (want ik denk dat dat de frequentie wel was in het begin). Het is inmiddels een soort automatisme geworden (in een IETS lagere frequentie) en één van de laatste dingen die ik doe op een dag en de eerste in de ochtend. Het nieuwe (gezondere) roken.
Eind januari was de eerste echte verkoop (niet aan mezelf of familie) een feit en verkocht ik een zaklamp aan een totaal onbekende. Wat een geweldig gevoel! Ik voelde me helemaal ‘in business’. Iemand heeft nu gewoon een super toffe zaklamp en ik heb mijn eerste donatie dollar te pakken.

Vandaag, na 5.366 producten te hebben verkocht sinds de start, voelt elke losse bestelling nog even bijzonder. En ja 5.366 verkopen betekent ook 5.366 dollars om te doneren. Daar ben ik zo ongelofelijk trots op, dankbaar voor, blij mee, ALLES! En dat heeft me al die tijd gedreven om door te gaan. Ik kan eindelijk écht iets betekenen voor mijn favoriete dier.

Toch is deze in- en verkoop van spullen niet waar ik eigenlijk van droom(de)…

Next up: here’s Johnny!

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *